Przedszkole Publiczne Nr 50 GAMA

Idź do spisu treści

Menu główne

Jak postępować z dzieckiem-kilka słów

Kącik dla Rodzica

ZASADY,O KTÓRYCH NALEŻY PAMIĘTAĆ W POSTĘPOWANIU Z DZIECKIEM,CZYLI TROCHĘ O STOSOWANIU KAR I NAGRÓD
Wszystkie dzieci muszą być traktowane z szacunkiemi godnością. Powinny mieć wpajane zasady postępowania  pozwalające  na rozwój samooceny, samokontroliorazbudowanie  prawidłowych relacjipomiędzy  dziećmi  i  dorosłymi. Niestety,  dzieci  często  są  narażone  na  wysłuchiwanie niepochlebnych opinii o sobie w obecności osób trzecich.
Przestrzeganie  przez  dzieci  zasady  posłuszeństwa  oraz  zachowanie  przez  rodziców równowagi pomiędzy miłością rodzicielską a dyscyplinądaje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Zachwianie tej  równowagi  oznacza  kłopoty  wychowawcze dla  rodziców  oraz nauczycieli,  którzy  nie  będą potrafili zapanować nad „rozpuszczonymi” dziećmi.
Wiek  dziecka nie może być usprawiedliwieniemjego złego zachowania. Małe dzieci uczą się właściwego zachowania poprzez doświadczenie, a nie tylko poprzez to, co słyszą. Dziecitestują ustalone przez dorosłych granice, próbując w ten sposób dowiedzieć się, jakimi prawami rządzi się otaczająca je rzeczywistość.
Złe zachowaniezawsze musi się wiązać z konsekwencjami, nawet gdy dziecko będzie musiało trochę „pocierpieć”.
Wszystkie dzieci próbują wymuszaćna dorosłych różne rzeczy płaczem i krzykiem. Zwracając im uwagę na niewłaściwe zachowanie, zawsze należy mówić spokojnym, opanowanym głosem.  Nie trzeba krzyczeć, bo dziecko w naturalny sposób będzie starało się dorosłego przekrzyczeć. Tylko spokojne mówienie pozwoli mu skupić się na tym, co dorosły mówi.
Zwracając uwagę dziecku, należy się posługiwać prostym słownictwemi mówić krótkimi zdaniami. Dopiero wtedy to, o czym mówi dorosły, będzie dla dziecka zrozumiałe.
Jak najwcześniej dorosły może ustalić dziecku granice, których nie wolno przekraczać. Nie należy pytać dziecka: czy to zrobisz?, lecz stanowczym głosem powiedzieć: masz to zrobić.
Gdy dorosły  popełni  błąd,  powinien  się  do  niego przyznaći  uznać  rację  dziecka.  Wówczas nabierze ono przekonania, że dorosły jest sprawiedliwy.
W procesie wychowania bardzo ważne jest umiejętne stosowanie nagród –dorosły musi okazywać radość i zadowolenie oraz wzniecić ciepłe emocje. Jeżeli dorosły chce skłonić dziecko do zmiany zachowania na lepsze, musi wyrazić swoje niezadowolenie, nazwać złe zachowanie i pokazać, jak dziecko  ma  je  zmienić.  Niezadowolenie  ma  dotyczyć  tego,  co  dziecko  zrobiło,  a  nie  samego dziecka.
Nie  sposób  kształtować  dziecięcych  zachowań  bez  stosowania kar (wzmocnień  negatywnych)  i nagród(wzmocnień pozytywnych). Efekty wychowawcze zależą od bilansu wzmocnień: im więcej nagród i mniej kar, tym lepiej.
Dorosły musi być konsekwentny w postępowaniu z dzieckiem wtedy, gdy:-nakłada na dziecko karę(nie należy jej zapowiadać ani odraczać, lecz wykonać);
-składa obietnicę(zawsze należy dotrzymywać słowa). Konsekwentne postępowanie dorosłego daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i przyczynia się do budowania jego autorytetu.

Dyscyplinęstosuje się głównie po to, aby nauczyć dziecko poprawnego  zachowania,  a  nie  po  to, aby  je  ukarać.  Jeżeli  kara  jest  konieczna,  to  najlepiej,  gdyby  spośród  zaproponowanych  przez dorosłego kar dziecko wybrało ją sobie samo.
Rola dorosłego polega również na dostrzeganiu i wzmacnianiu starańdziecka,  akceptowaniu  jego potrzeb i uczuć oraz na uwierzeniu w jego możliwości. Dorosły powinien mówić o tym dziecku. W ten sposób uczy dziecko poczucia własnej wartości.
Doświadczenia  państw  (gł.  skandynawskich)  zachwycających  się  kiedyś bezstresowym wychowaniemwskazują  na  to,  że  dzieci,  które  nie  mają  właściwych  i  konkretnych  wzorców, wymodelowanych zachowań, ustalonych granic, nie znają zakazów i nakazów, tracą orientację w tym, co jest dobre, a co złe i nie potrafią wybrać dobra.
Kara  cielesna  (fizyczna)  wobec  dziecka  nie  jest  skuteczną  metodą  wychowawczą.Rodzice, którzy ją stosują, rozładowują własne stresy i emocje, okazują swoją bezradność wobec dziecka oraz prezentują  niskie  poczucie  kompetencji  wychowawczych.  Kary  cielesne  wywierają  negatywny  i bezpośredni wpływ na rozwój psychiczny dziecka. Skutki stosowania tych kar to niska samoocena, poczucie wstydu i winy, podwyższony stopień agresji (w tym autoagresja), poczucie odrzucenia, podwyższony poziom lęku oraz nadpobudliwość.
Środowisko  rodzinne,  wktórym dziecko się wychowuje, ma ogromny wpływ na kształtowanie się jego  charakteru. To dorośli modelują zachowania dzieci.Dzieci  są wnikliwymi obserwatorami iszybko zachowania   te przyswajająorazodtwarzają. Wiele  upodobań  oraz  umiejętności (pozytywnych  i  negatywnych)  kształtuje  się  również  w  trakcie  kontaktów  społecznych, rówieśniczych, często bez udziału dorosłego wychowującego dziecko.
Dorośli  generują  często  dziecięce  lęki,  starając  się za  pomocą  strachu  regulować  zachowanie dziecka. Ciągle można usłyszeć groźby: „Zostawię cię tutaj. Ja już wychodzę, a ty zostaniesz tu sam”.  Jednocześnie  rodzic  chciałby,  aby  dziecko  miało  do  niego  zaufanie.  Nie  da  się  jednak pogodzić  gróźb,  kłamstwa  i  poczucia  bezpieczeństwa.  Warto  więc  przemyśleć,  co  dziecku powiedzieć oraz zastanowić się, co ono słyszy i rozumie.
Działania  wychowawczepodejmowane  przez  różnych  wychowawców  (nauczycieli,  rodziców) powinny wzmacniać się lub uzupełniać.  Jeżeli wychowawcze intencje dorosłych są zbieżne, dzieci mają  szanse  zgromadzić  tyle  doświadczeń,  ile  potrzebują,  aby  się  czegoś  nauczyć.  Jeżeli  w przedszkolu, szkole i w środowisku domowym dorośli realizują inne zakresy wychowania, efekty są mizerne lub ich nie ma wcale .Z  problemem  wychowawczym  mamy  również  do  czynienia  wówczas,  gdy  dorośli  kierują  się sprzecznymi poglądami i uczą dziecko różnych zachowań w bardzo podobnych sytuacjach. Stwarza to okazję do wybierania przez dziecko tej sytuacji , która się bardziej dziecku opłaca: czy słuchać  mamy,  czy  taty.  Najczęściej  tak  wychowywane  dziecko  lekceważy również  innegodorosłego,np. nauczyciela.

Opracowała: Paulina Jakowienko-Wiśniewska

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego